یكی درد و یكی درمـون پســــنده                یكی وصل و یكی هجرون پسنده
مو از درمون و درد و وصل وهجرون              پسندوم هر چه رو جانون پســنده

بی احساس بی عاطفه، تو رو چه به این حرفا، آدم ماشینی دوره‌ی پست مدرنم مگه این چیزا رو حس می‌كنه! تازه امروزم كه تو روزنامه یه رفیق پیدا كردی، همزاد خودت، یه سیبورگ دیگه؛ “ آره مقالتون رسید (خواب بیداری)، وقت نكردم ببینمش … دوشنبه، سه‌شنبه تماس بگیر تا بهت جوابشو بدم ”؛ بابا ای ولا از من آف (off) ترم هست و نمی‌دونستم. بعد اینكه گوشی رو گذاشتم با خودم عهد كردم غیرت كه هیچ (به قول همشهریا یوخ بابا) ولی نامردی اگه یكی ازكلیداشو آن (on) نكنی، حالا بذار به خسرو چوقولیشو بكنم.
اخبار ساعت دو گفت قرار شده به خونه‌هایی كه بالای پنجا درصد خرابی داشته دو میلیون تومن وام بانك و نیم میلیون تومن بلا عوض بدن (تو كوچه پس كوچه‌های تهرون قدیم میشه باهاش یه زیرزمین سی، چل متری اجاره كرد)؛ لاكردار فكر آدم ماشینی با صفر و یك تعریف شده، یه محاسبه كن تا بفهمی یعنی چی؟ چقد ر طول می‌كشه تا بهاره‌ها یه سقف بیاد بالای سرشونو چشای حیرون طاهره آروم بشه!!
ولش كن بابا فردا ثبت نام زهرامه، باید برم عكساشو، فتوكپی شناسنامشو، بقیه مدركاشو آماده كنم. تو هم وقت گیر آوردی‌ها!! اینقد كار داری و از زیرش در رفتی كه هوار صدای عیالت از آوار رو سر طاهره‌ها كمرشیكن‌تره؛ به كارای خودت برس اگه خیلی مردی!
شرمنده‌ی عیال و بچه‌هام كه هستم اگه اونارو به روز سیا نشوندم، طاهره‌ها و بهاره‌ها به خاك سیا نشسن،خدا باید چی‌كاركنم؟كجا باید جواب پس‌بدم؟ اونارو امتحان كردی یا منو داری امتحان می‌كنی؟ یا همه‌مونو؟ دنبال كاراهل وعیالم كه نمی‌شه نرم،“ خر لنگ ومعطله ایشه ” كه به من نمی‌چسبه، ولی واسه جم كردن تل خاك و علم كردن بساط سقف خونه‌ی بهاره كه هم سن و سال دخترمه چی؟ چی از دستم بر میاد؟ كجا برم؟ چی از كی بخوام؟ كم كم دارم هنگ می‌كنم، باید ری‌ست شم.
اگه نتونم فایلی رو كه باید باز كنم! باید بتونم دوباره بو كنم، باید بتونم دوباره حس كنم، باید برنامه‌ی احساسمو نصب كنم، دیگه وقتی نمونده. تا احساسم راه نیفته، درد حس نمی‌كنم، اون چشاش باهام حرف نمی‌زنن، نعره و زجه‌ها رو نمیشنوم، باید حس كنم، حس!
تا حس نكنم شیرینی‌رو نمی‌فهمم ، شیرینی لبخند لبای كوچولوی بهاره‌ها، رضایت چشای آدمای چش به راه، یه جوری باید راش بندازم . آهان بهش سلام میكنم شاید جواب بده، سلام، سلام، با توام سلام، جواب بده مگه نمیدونی سلام صواب داره و جواب ندادنش عقاب؟ واسه همین جواب سلام واجبه، واسه خاطر خدا را بیفت، روشن شو، جواب بده! اگه گوشات می‌شنوه؟ اگه چشات می‌بینه؟ روتو برگردون، سلام منو از لای پاره آجرا، در و پنجره‌های شیكسته و تل خاكا جواب بده، بذا با جواب تو بقیه‌ام بفهمن صدا از كجاس، بذا اونام گوشاشونو تیزتر كنن شاید سلام بقیه رو بشنون، بذار سلام و درود خدا نصیب همه‌مون بشه!
تا حالا من خفه شده بودم و صدام در نمی‌اومد، تو كه لوطی‌گری‌تو همیشه ثابت كردی،تورو جون هركی دوس‌داری، خدا برات نگهشون داره؛ یه خورده صدات در بیاد، اگه  مشكله، چشاتو ببند و به چشای حیرون طاهره نیگا كن.
 با مروت هنوزم تشنه‌ی جواب سلامتم، اگه جوابمو دادی تازه می‌فهمم كه میشه درد دلارو قسمت كنیم، میشه از سختیا زوتر رها شیم، میشه‌دوباره لبخندارو یادكنیم و دلارو به عشقشون شاد، میشه امتحانامونو قبول شیمو سرافراز.