تعالي سازماني يا (EUROPEAN FOUNDATION OF QUALITY)EFQM كه امروز نام آن را در گوشه و كنار سازمانهـــــا مي شنويم، مجموعه اي از استانداردهاست كه به عنوان مدل بنياد كيفيت اروپا از 8 اصل بنيادين تشكيل شده است. اين مدل كه در ايران زيربناي دو جايزه ملي كيفيت و تعالي و بهره وري سازماني قرار گرفته است، بسياري از مديران را بر آن داشته تا سازمان خود را درجهت مطابقت با اصول و استانداردهاي آن به پيش رانند. اما آنچه مـــــا را به عنوان يك ايراني به تأمل وامي دارد، مقايسه تطبيقي اصول EFQMبا اشعار مولانا يا به عبارتي بررسي EFQMاز ديدگاه مولانا است.

همه ی سال سخت کار کرده اید، و این سختی را برای رسیدن به موفقیت به جان خریده اید، و وقتی نوبت به بررسی عملکرد شما در کارتان می رسد، انتظار دارید رتبه بالایی نصیبتان شود. اما، باوجود دستاوردها و پیشرفت های عالی شما و اطمینانی که از موفقیتتان دارید، احساسی به شما می گوید که ممکن است به خاطر کمبود یک ویژگی مورد انتقاد قرار گیرید و آن ویژگی چیزی نیست جز ابتکار عمل و پیشقدم شدن برای کارهای جدید. خیلی ها ابتکار عمل را رمز و راز می دانند چون نمی دانند که این ویژگی چطور سنجیده می شود یا مستلزم چه چیزهایی است. و متاسفانه این همان معیاری است که رئیستان وقتی می خواهد در ارزیابی پایان سال به کارمندانش رتبه بدهد، مد نظر قرار می دهد.

اگر بخواهيم مديريتها را تقسيم كنيم، دو نوع مديريت هست. حالا من نمي خواهم [به صورت] دانشگاهي به انواع مديريت بپردازم. مي خواهم از ديد خودمان عرض بكنم. يكي مديريت بر تنها و ديگري مديريت بر دلهاست. در طول تاريخ جرياني همواره به دنبال استفادة ابزاري از انسان است. نگاهش به انسان به عنوان يك موجود توليد كننده يا بهره رساننده است. اين جريان دنبال به خدمت گرفتن انسان بود تا انسان را به خدمت بگيرد. حتي در نقطة اوج، همة نيازهاي مادي اين انسان را تأمين بكند تا بهتر بتواند در خدمت او باشد. امروز مي بينيد در بعضي از دانشگاهها درسها و واحدهايي ارائه مي شود كه شما چه كار بكنيد كه اين كارگر وقتي به كارخانه مي آيد با حداكثر بازدهي كار بكند. نور را چه قدر تنظيم بكنيم. در غذايش چه چيزهايي بگذاريم تا او انرژي بگيرد. حتي برايش ساعت ورزش بگذاريم كه انرژي بگيرد.